kubl

Хутка прыязджае замежная сяброўка, якая пачынае свяціцца пры слове Беларусь і наогул ад усяго беларускага. Таму вырашыў парадаваць яе такім вось падарункам:


Рукавічкі для катання ў замежных лядовых палацах узроўню "Менск-Арэны" ;)

Кожны "уваход" для рукі пазначаны сімваламі М ці Ж, тым самым падказваючы, руку якога полу трэба туды пхаць.
Арнамент - перапрацоўка беларускага сімвала любоўнай песні і сімвала Ярылы - моцы.
Дызайн - Аляксей Кульбіцкі, цудоўнае выкананне - непараўнальная пані aneja, здымак, дарэчы, таксама яе. Кантакты магу падказаць ;)

"Ратуйце! - закрычаў я. - тата зваліўся з крэсла, а ён не ўмее плаваць!"
Яны паглядзелі на мяне як на ідыёта...

Марозы спалі, прычым спалі непрабудна крэпка, таму я вырашыў не будзіць іх, а наведаць цішком сталіцу кедаў і мукі - слаўную Ліду.
   Сімвал гораду - замак Гедыміна, які я бачыў раней толькі восенню ці летам, выглядае зімою вельмі сурова і ваяўніча. Ноч робіць сваю справу, хаваючы непатрэбныя будынкі, якія ўдзень давяць на фартэцу.


Трапіць у замак дужа хацелася, але як паведамляла шыльда на сцяне: "Уваход у замак толькі па папярэдняй дамоўленасці", тут жа былі дадзеныя тэлефоны...
   Заспаная цётачка адказала не адразу, думаю, сказалася тое, што я званіў у шэсць гадзін раніцы. Наогул, яна апынулася зусім не шляхетнаю ў размове, рэзка растлумачыўшы, што ў такі час замак не працуе. А ўсе мае перакаўчыя словы аб тым, што на шыльдзе не пазначаны час працы і наогул - замак пабудова кругласутачная, былі дарэмнымі.
   Давялося чакаць раніцы і радавацца кантрастам цэглы і заснежаных валуноў, сціскаючы ў руках сувенірныя кеды.

   Я стаяў пасярод старога дворыка і пад настроем крамбамбулі сустракаў вечар у Брэсце. Насамрэч я чакаў ліхтаршчыка, але ён мусіў прыйсці толькі праз хвілін пятнаццаць, таму яшчэ быў час пастаяць тут, пасярод дворыку, акружаным старымі і мілымі дамкамі, прызначанымі пад знос...


   Я дакладна памятаю, што разглядаў нейкі засушаны букецік у вакне на другім паверсе, калі над дахамі паплыла музыка Льюіса Армстранга, якая дзіўным чынам пасавала да маёй сцішанай істоты і да задуменнага заснежанага дворыку. Гучала "What a wonderful world" - і гэта азначала, што той, каго я чакаў, ужо прыйшоў на месца. Я выйшаў на мітуслівую вуліцу, але музыка, газавае святло ліхтароў і сам ліхтаршчык са сваёй работай ужо працавалі на настрой.
   Горад, у якім раней я не бачыў душы, нарэшце паказаў мне яе.

   У прыватнай размове з адным маім сябрам-дызайнерам, ён пахваліўся мне, што ўжо з дзяцінства прывучаны да канцэптуальнага мастацтва. Яшчэ будучы немаўляткам яго бацькі, вядома з-за крэатыву, а не з-за адсутнасці грошай, зрабілі яму калыску з каробкі з-пад тэлевізару, у якой ён і меў шчасце гадавацца. Я шчыра пазайздросціў яму і зразумеў - ў гэтым плане ў мяне зусім ўсё сумна.
   Пасля яшчэ мне падумалася, што зараз, улічваючы ўсеагульнае захапленне плоскімі тэлевізарамі, шчаслівае дзяцінства ў падобнага хлопчына наўрад ці атрымалася б.

Пакуль зіма лютуе і не дае са сваім марозам нават пакатацца на каньках, не кажучы ўжо аб невялікіх падарожжах, мы будзем грэцца ўспамінамі летніх вандровак.
Чамусьці многія завітаўшы ў Віцебск і падыхаўшы Шагалам ды Малевічам зусім забываюць удыхнуць яшчэ і Рэпіна. Тым больш, што сядзіба яго знаходзіцца ў межах гарадскога транспарту і ў плане "дабрацца" не ўяўляе з сябе нічога цяжкага.


( БОЛЕЙ ПРА МАЁНТАК МАСТАКА --> )

Спяшаюся паведаміць дзве навіны, з якімі і так спазняюся на два тыдні.
Па-першае, нарэшце пабачыў свет на DVD дысках унікальны праект "Глобус Беларусі". Гэтым разам з маёй вокладкай, якая прадстаўлена ў двух колеравых варыянтах - колеру сапраўднага глобусу і колеру Каложскай царквы. Праект уяўляе з сябе самы поўны ў свеце ілюстраваны збор беларускай архітэктуры ды стане добрым сябрам аматарам павандраваць, а таксама надзейным таварышам для даследчыкаў архітэктуры.
Замовіць дыск можна ў аўтара-стваральніка "Глобусу" Андрэя Дыбоўскага ТУТ.


Тым часам няспынны паэт Глеб Лабадзенка запрашае да Талакі - грамадскага перакладу на беларускую мову "Глобуса Беларусі". Азнаёміцца з самой акцыяй і яе развіццём можна ТУТ.
Зрабіць унікальнае выданне на роднай мове мы можам разам - Талакою, як гэта і было раней на нашай зямлі!

Ку-ку! Вяртаюся пасля найцяжэйшых баёў з уласнымі думкамі і не ўласнымі іспытамі.
Не звар'яцець дапамагла невялікая вандроўка з ламаграфічнымі мэтамі. Ламаграфія, з яе псіхадэлічнасцю і незвычайнасцю, ўраўнаважвала жыццё і прыносіла асалоду. Зноў са стужкі атрымаўся адзін здымак, на які я наогул не разлічваў:


Карацей, будзем рухацца далей.

Зноў са святам усіх. З ціхім, сямейным, цёплым і душэўным.
Самыя светлыя пажаданні.

Ну як жа ж я мог утрымацца і не падвесці свае вынікі мінулага году. Хаця я і лічу, што гэта справа далёка інтымная, але вельмі цікава чытаць хто, што паспеў, таму не буду зацягваць і выкладу як ёсць свае 365 дзён 2009-га. Гэтак:

- У 2009 я паспеў чарговы раз не скончыць праграму па гісторыі і культуры Беларусі - "Спадчына", якая "нараджаецца" ужо пяць год.
- Але затое я паспеў засмеціць інтэрнэт шматлікімі сайтамі і банэрамі ўласнай вытворчасці.
- У 2009 я паспеў наведаць восем замежных краін і адну Радзіму.
- Пасеяў зерне беларушчыны, два мяшкі. Разліў культуры, бідон.
- Паспеў заманіць і прывезці 14 замежных турыстаў, якія склалі 27% усіх замежных турыстаў наведаўшых Беларусь.
- Апынуўся забытым у адселенай вёсцы ў "зоне адчужэння"

( ШТО ТАМ ЯШЧЭ З ІМ БЫЛО --> )

З Новым Годам! Усіх хто ў 2009 знайшоў тут нешта цікавае і ўсіх, хто нічога цікавага тут не знайшоў. Студэнтаў, пенсіянераў, міліцыянераў і жанчын. Усіх з Новым, безумоўна лепшым, годам. Трываласці і радасці, шчасця і ўсмешак. Ура!

Менску катастрафічна не хапае фантастычных твораў аб ім. Якога-небудзь раману аб Бібліятэцы - касмічнай станцыі, ці пра паўстанне інтэлектуальна-самастойных трактароў - робатаў. Дзе гэта? Няма! А як было б хораша чытаць пра родныя мясціны і ўяўляць усё гэта.


Шаноўныя літаратары, я ідэю даў - працуйце!

Разам са сваім тэхнічным развіццём мы губляем тое простае і мілае, што раней здавалася штодзённым і не цікавым. Ужо мала хто пакідае на стале запіскі з апісаннем месцазнаходжання ежы і просьбамі-напамінамі, бо заўсёды можна пазваніць па мабільніку і ўсё гэта прадыктаваць. Толькі сёння гэта заўважыў. Толькі сёння аб гэтым засумаваў.
Цяпер заўсёды на светлай ад заваконнага снегу кухні буду пакідаць запіскі, прыціснутыя кубкам ці цукроўніцай. Можна нават проста з пажаданнем добрага дня. Лепей нават проста з пажаданнем добрага дня.


Горкі ад холаду парк Горкага.

Напароўся на такую праграмку, якая па вашым пастам выпадковым вобразам канструюе хоку. Здаецца, нават некалькі ўдалых атрымалася ў гэтай шайтан-праграмы:

пачатак усіх фільмаў
што кніга прададзеная.
кнігарні "веды"

"свежанькія кадры" нараджэння
ценяў як у горадзе сонца.
і ў ніякім больш іншым месцы.

зима приближается.
ліхтары ў купалаўскім парку".
і я гэта адчуў.

А што ў каго атрымалася? Проста цікава.

Калі вы прыедзеце ў Менск з Еўропы цягніком, Горад Сонца сустрэне вялізарнаю Плошчаю Брамаў. На Плошчы Брамаў стаіць галоўны вакзал Гораду. Плошча прывітае вас Брамаю з дзвюх пірамідальных вежаў, па рагах сярэдняга ярусу якіх стаіць восем статуяў вартавых Гораду Сонца.

( ЗРАЗУМЕЦЬ ФІЛАСОФІЮ МЕНСКУ --> )