kubl

У дзень, пад сузор'ем верасовых выспаў,
З ветрам, смаку печыва і самоты.
Я ішоў, па засыпаных іржавым лісцем,
старым маршалам і камандзірам,
Зрэдку сцішаючы на светлафорах
Рэдкіх ужо хрызантэмаў.
Ішоў, ішоў, ехаў, спыняўся, бег.
Трымаў на плячы незнаёмых дзяўчын,
Пакуль тыя спалі ў дрыжачым трамваі,
Што на канцовай сваёй ператвараўся ў паром.
Дзе побач па Возеры плылі сямейкамі хмары,
Шэрыя і вільготныя.
Як твае вочы,
Калі ты знайшла мяне на вакзале,
Вярнуўшы ад думак пра сёння
Ў менскую ВОСЕНЬ
Сваім пацалункам.

Дыпламаваны баран

( ЧЫТАЦЬ БАЙКУ -> )

Лета прыйшло і канчаткова замацавалася. Гэта ўлоўліваецца ў начных водарах ля опернага і раздражнёнасці прадавачак у "Цэнтральным". І менавіта у такі распараны і млявы час звычайна прыходзіць думка аб адпачынку, аб новых падарожжах і сустрэчах, цікавасцях і разнастайнасцях.
Вось тым, хто ўсё ж плануе салодкія гадзіны нічоганераблення, новая фішка сезону - малая падарожная кніжка.


Партрэт Скарыны з MacBookам не можа не натхняць на сузіранне і творчасць, а на трыццаць чыстых аркушаў так і просяцца падарожныя нататкі. Серыя выканана ў чатырох колерах, у чатырох характарах.

( ПАРАЗГЛЯДАЦЬ -> )

Чым больш сутыкаешся з дзяржаўнымі служачымі па творчых справах, тым больш разумееш наколькі суб'ектыўны панятак "прыгажосць"...

"Хто крочыць не ў нагу, той чуе іншы барабан" - cказалі мне аднойчы на вуха, калі я чарговы раз адмаўляўся разумець тое, што адбывалася навокал.
Сядзеў у тралейбусе, які, як пасля апынулася, ехаў не туды, куды трэба было мне, і ўспомніў гэтыя словы. І вось, чым далей ехаў гэты зусім непатрэбны тралейбус, тым ясней разумелася, што, даўно не чую афіцыйнага барабана. Гэта з-за зацягнутай зімы, напэўна. Ці з-за ўсведамлення таго, што я, маленькі, не магу спыніць рухавік машыны, якая руйнуе дзіцячыя ўспаміны, вызваляючы пляцоўку для новых праектаў, якія зусім не пасуюць майму гораду. Сціскаю зубы, адводжу вочы і не магу. Ці проста мне не падабаецца такая хамаватая музыка...

Трэба было стварыць тут некалькі малюнкаў-ілюстрацый беларускіх легенд. Ну вы ж усе пазналі, праўда? %)


( АСТАТНЯЕ --> )

Што сапраўды можа парадаваць напрыканцы цяжкага дня - гэта канкурсантка на Еўрабачанне ад Беларусі.
ТАКОГА эпагея татальнай безгустоўшчыны яшчэ не было! Пятрок, 3+2 і нават Смолава плачуць ад роспачы.

І так, вам не здаецца, гэта насамрэч не прыкол.

Няспынным посткросершчыкам і аматарам нашай гісторыі прысвячаецца!
Сарамліва выйшаў у свет набор паштовак "Нясвіжскі замак і яго апошнія гаспадары". Прычым на трох мовах. Прычым са сціслым апісаннем. Прычым з архіву князёўны Эльжбеты Радзівіл.


( ПАЧЫТАЦЬ-ПАРАЗГЛЯДАЦЬ -> )

Сённяшняя раніца ў Нясвіжы

Сярэдняя эксплуатацыйная хуткасць цягнікоў у менскім метрапалітэне складае 40,8 кіламетраў у гадзіну, што роўна 11,3 метрам за секунду. Чалавечае вока пачынае ўспрымаць рух як плаўны, пачынаючы ад 24 мільганняў за секунду. Такім чынам, калі ў тунэле метро насупраць вокнаў цягніка размясціць раскадроўку, дзе адзін кадр будзе шырынёй 45 см., то тэарэтычна можна глядзець мульцікі.

І вас з днём роднай мовы!

У часы, калі зімовая меланхолія не адпускае, добра абстрагавацца ад рэчаіснасці невялікімі вандроўкамі ў прасторы. Лепш здзейсніць падарожжа ў які горад ці краіну, але з-за вечных спраў, наўрад ці можна дазволіць сабе падобную раскошу, вось так, без папярэдне ўзгодненага плану. Застаецца вандраваць ў часе. І згодна з правіламі наваколле мусіць быць адпаведным. Набыў Kodak 32-га году. Ад'яжджаю...

Два бясконцыя тыдні афармляў міжнародную выставу. Сядзеў начамі, не бачыў нічога вакол, спаў у аўтобусах і быў падобны на вар'ята. Зрэшты, на вар'ята я і так падобны, але спаў мала - дакладна. Патрэбна было ўсё і па-поўнай, ад канцэпцыі прэзентацыі саміх работ, да часопіса на тэматыку выставы, якасна і "ўжо ўчора". Змог. Паспеў.
Сёння даведаўся, што Чэхія, першая краіна ў якую паехала маё тварэнне, адмаўляецца ад часопісаў, бо там на першай жа паласе на карце Еўропы няма Чэхіі, ёсць толькі Чэхаславакія...

Цяпер вось сяджу і думаю, каб не папоўніць спіс неўяздных, бо там месца яшчэ хапае, здаецца.

Вынік апошняй сустрэчы выпускнікоў - я ведаю стрыптызёршу.
Вынік месячнага самааналізу - тут немагчыма нічога аналізаваць.
Вынік усталявання на комп радыё "Культура" - пацыфічны спакой і квіткі ў філармонію.



Вынікі не суцяшальныя.

Такі сабе перадкалядны ламаграфічны настрой.


Думкі змешваюцца, як спецыі ў кубку глінтвейна. Рукі чэшуцца рэалізаваць даўно задуманае. Час ляціць, перакрэсліваючы ўсё.

Звычайна я адмыслова не пішу пра палітыку, якой і так хапае на старонках іншых часопісаў. Не пішу таксама пра негатыў і дэструкт - бо гэтага поўна ў штодзённых навінах. Проста стараюся не прамінуць якіх беларускіх цікавостак і пакінуць тут сваё бачанне мастацтва, але жыццё часам робіць паварот на рагу падзей, пасля якога не магу не спытаць:

- Хто афармляе штогод Менск да Калядаў і ці даступны графік росту псіхічных захворванняў у перыяд працы "святочнай" ілюмінацыі?
- Чаму ў суботу беларускі Дзед Мароз у Белавежскай пушчы ўручыў мне падарунак з расійскімі звышкалдырнымі цукеркамі, а ў тутэйшых сувенірных крамках прадаюць кітайскіх зайцаў?
- Хто, ну скажыце - хто робіць нашым кандыдатам улёткі, якія яны кідаюць у паштовыя скрыні? Эканомяць жа ж, смешныя, не толькі на дызайнерах і вярстальшчыках, але і на рэдактарах!
- І ці паўсюль так маркотна з перадвыбарчай кампаніяй?

У мяне ўсё )

Бывае часам, напрыканцы дня, кладзешся спаць і разумееш, што вызначаныя табе сёння гадзіны незваротна згубленыя. А бывае - засынаеш стомлены ад дзённай мітусні і дацягваеш - дзень не расцярушаны на пустое.
Вось так за два дні паспеў пабываць у іншай краіне, адкрыць выставу, пазнаёміцца з мільёнам цікавых людзей, вярнуцца, папрэзентоўваць нядаўна выдадзеную кнігу, павучыцца, папрацаваць і ўпасці ў ложак са шчасліваю ўсмешкаю.

Каму цікава - далей колькі фотак падзей.
( ГЛЯДЗІМ --> )