Марозы спалі, прычым спалі непрабудна крэпка, таму я вырашыў не будзіць іх, а наведаць цішком сталіцу кедаў і мукі - слаўную Ліду.
Сімвал гораду - замак Гедыміна, які я бачыў раней толькі восенню ці летам, выглядае зімою вельмі сурова і ваяўніча. Ноч робіць сваю справу, хаваючы непатрэбныя будынкі, якія ўдзень давяць на фартэцу.

Трапіць у замак дужа хацелася, але як паведамляла шыльда на сцяне: "Уваход у замак толькі па папярэдняй дамоўленасці", тут жа былі дадзеныя тэлефоны...
Заспаная цётачка адказала не адразу, думаю, сказалася тое, што я званіў у шэсць гадзін раніцы. Наогул, яна апынулася зусім не шляхетнаю ў размове, рэзка растлумачыўшы, што ў такі час замак не працуе. А ўсе мае перакаўчыя словы аб тым, што на шыльдзе не пазначаны час працы і наогул - замак пабудова кругласутачная, былі дарэмнымі.
Давялося чакаць раніцы і радавацца кантрастам цэглы і заснежаных валуноў, сціскаючы ў руках сувенірныя кеды.
