kubl

Святло адрубілі прыкладна а шостай вечара, падараваўшы магчымасць глядзець на туман за акном і размаўляць з роднымі пад няўпэўненае святло свечак. Пасля былі сны перапыненыя лямпачкай, якая нечакана засвяціла ў дзесяць гадзін. Давялося ўставаць і ісці афармляць гэтыя самыя сны:


"Энерганезалежныя ліхтары ў Купалаўскім парку". Палатно, змешаная тэхніка. 2009 год.
З удзячнасцю ў сэрцы жадаю "МінскЭнэрга" плённай працы і творчага натхнення.

Сёння, паводле новай Дырэктывы №4 усім жыхарам Беларусі трэба сесці ў 21.00 ля блакітнага экрану і паўтараць толькі адно: "Чароўны трусік, малюе крэйдай плюсік..."

БТ. 21.00. Дзіцячае Еўрабачанне.

Сядзеў я, сядзеў у задушным Менску і не вытрымаў - рвануў за грыбамі!
На шчасце, у нашай краіне ёсць месца, дзе яны растуць круглы год. І галоўнае, што зусім няма канкурэнцыі. Рэкамендую - пасёлак "Сонечны". Пабудаваны ў 1984-1985 гадах, пазбаўлены насельніцтва ў дзве з паловай тысячы чалавек у 1986.


Дарэчы, сёння ў Століне ў радыёлагічным цэнтры памераў грыбочак, які трымаю тут, на прысутнасць Цэзію 137. Шкалы не хапіла.

Валянцін Волкаў. 1955 год "Вызваленне Мінска 3 ліпеня 1944 году"


Сэндоў Бірк. 2009 год "Вызваленне Багдада"


Шукаем дзесяць адрозненняў :)
Аўтар кічовай падробкі каліфарніец - гэта да пытанняў наконт таго, якія наркотыкі ён ужывае.
Усяго ў яго серыі 12 "копій" і ён няспынна працягвае працаваць...

Ужо месяц, як мне замовілі набор паштовак аб Менску. Увесь гэты час я не сплю па начах, а выбіраю дзясятак годных аб'ектаў і мясцін.
Нарэшце, зразумеўшы, што гэтае пытанне я не магу вырашыць сам - прашу ўсіх, хто прачытаў гэтыя радкі вызначыць свой спіс з сімваламі гораду.
Ды і наогул - цікава паглядзець, у каго якія прыярытэты )

Зайшоў сёння ў букіністычны аддзел кнігарні "Веды". Пагартаў адмысловы сшытак, дзе запісаны рарытэтныя і рэдкія выданні і заўважыў насупраць некаторых кніг загадкавы сімвал. Пытаюся:
- Скажыце, а гэты сімвал значыць што на кнізе сапсаваная вокладка?
- З чаго вы ўзялі?
- Ну вось я бачу тут чатырохкутнік у якім адсутнічае адзін бок, таму падумаў, што гэта можа азначаць сапсаванасць вокладкі. Не?
- Ну-у-у, калі напраўду, то гэта літара "П" і азначае яна, што кніга прададзеная.

Мда. Здаецца перадызайніўся.
Трэба адпачыць, кнігу якую пачытаць, толькі абавязкова з цэлаю вокладкай ;)

У мяне ёсць добрая звычка час ад часу браць у рукі свой старэнькі "Зеніт" і гуляць па горадзе.
Аналагавая фатаграфія ўсё ж мае сваю душу, прымушае думаць над кадрам, хадзіць і выбіраць, некалькі разоў прыцэльвацца, каб нарэшце націснуць кнопку. Але галоўнае - гэта чаканне і таямніца. Чаканне адсканаваных кадраў і таямніца выніку.

"Свежанькія кадры" нараджэння, сталасці і старасці менскай восені гэтага году:


( Менск восеньскі --> )

У тыя даўнія часы, калі людзі на Беларусі яшчэ не хадзілі ў медыцынскіх масках па вуліцы і не баяліся ездзіць на цягніках, я гэтак жа легкадумна ставячыся да свайго здароўя наведаў мястэчка з вясёлай назваю - Скокі. У цэлым - звычайнае такое мястэчка, назва чыгуначнай станцыі якога зусім не супадае з назваю самога месца. Мястэчка, вядома, звычайнае, за адной акалічнасцю - палацам Нямцэвічаў:


Маёнтак пабудаваны ў 1770-х гадах бацькам таго самага Нямцэвіча, які быў знакамітым пісьменнікам і аўтарам канстытуцыі Рэчы Паспалітай. А ў 1861 годзе яго намаляваў Напалеон Орда:


( Яшчэ трошкi цiкавага --> )

Як заўсёды, падзялюся цікавымі, на мой погляд, падзеямі ў Менску.
Насуперак мінздраву, які раіць не хадзіць на масавыя мерапрыемствы, каб не падхваціць якога свінячага грыпу, у кінатэатры "Перамога" тры дні будзе праходзіць рэтраспектыўны паказ нямых фільмаў, і, што цікава, пад жывую музыку!

6 лістапада - "Дзяўчына са скрынкай" (1927 г., рэж. Барыс Барнэт)
7 лістапада - "Кастрычнік" (1927 г., рэж. Александраў, Сяргей Эйзенштэйн)
8 лістапада - "Аэліта" (1924 г., рэж. Якаў Пратазанаў)

Пачатак усіх фільмаў у 19.00
Сустрэнемся ў зале ;)

Не так даўно я натыкнуўся на даволі цікавага ЖЖ-шнага аўтара vanmeetin, які праводзіць у сваім горадзе акцыі, накіраваныя на папулярызацыю рускай літаратуры.
Мне яго ідэі спадабалася, і я падумаў, што і ў слаўным Горадзе Сонца можна правесці некалькі такіх імпрэзаў.
Сутнасць простая, як і ўсё геніяльнае - раздрукоўваюцца вершы аднаго аўтара на паперы "кішэневага" фармату, усё гэта ламініруецца і кладзецца ў незвычайных месцах (лаўка ў парку, рука помніка...) і такім чынам, кожны ахвотны можа забраць сабе такія "вершыкі ў кішэні" і ў вольную хвілінку чытаць іх!
Прапаную першага аўтара - Багдановіча.
Каго зацікавіла - пішыце сюды, будзем разам думаць.

Менскае мора ў панядзелак па абедзе:


Бывай жоўтая восень!

Невядома чаму, але ў маёй уласнай філасофіі так і не вызначана самая ўтульная пара году.
Я вагаюся паміж восенню і зімой, і шалі маёй прыхільнасці не могуць спыніцца з шчаслівым выглядам на нечым адным. Сёння, з новакупленай гарбатай, якая працінае пакой сваім водарам наскрозь, з Камю па-беларуску, які чытаецца пад ціхую, купленую ў Парыжы пластынку, я гатовы аддаць пальму першынства восені. Лісты гэтыя з дажджом зноў жа робяць сваю справу...

...усё гэта я да таго, што ў мяне пад падваконнікам рыхтуе сабе на зіму домік сінічка. Яна штохвілінна там скрабецца, не даючы спаць, працаваць і проста нічога не даючы рабіць. Выганяць яе зараз - безчалавечна, яна ўжо тры тыдні там шчаруе. Пакінуць - зноў жа безчалавечна, бо я з'еду з глузду раней вясны.
Хто што парае зрабіць? а?

Я не ведаю, што кіравала людзьмі, якія галасавалі адзінагалосна і чыталі вершы ў гонар будучага шчасця ў 2,5 тысячы мегават, але я веру сваім вачам, якія тыдзень таму бачылі чарнобыльскую зону. Я веру вачам, якія бачылі толькі асфальтавыя дарогі на месцы вёсак, бо дамы цалкам пазарасталі сапраўдным лесам, яны бачылі закінутыя школы, дзе ўзровень радыяцыі быў у 180 разоў большы за бяспечны, яны бачылі людзей, якія яшчэ не пенсіянеры, але выглядаюць на 80 год, яны, урэшце, бачылі зону з верталёту, дзе толькі лосі ды белыя чаплі пачувалі сябе гаспадарамі зямлі.


Я не памятаю, хто даў паглядзець мне дакументальны фільм "Home", але фраза "Занадта позна для песімізму" здольная пахіснуць веру ў светлую індустрыяльную будучыню. Шчыра раю.

Шалёна прыемна
Разам з салодкай антонаўкай
Грэцца ля цёплай сцяны

Учора быў на адкрыцці галерэі сучаснага мастацтва "Ў".
Па-сутнасці такога кшталту гэта з'ява першая ў Менску. Маркотны музей сучаснага мастацтва, час ад часу вясёлы Палац мастацтва і маленькая "Подземка" ва ўлік не бяруцца. Таму вуха, як толькі пачула аб адкрыцці і вока, як толькі пабачыла ўсё - адразу разам ўзрадваліся такой культурнай рэвалюцыі.
Прэзентацыя была вельмі і вельмі пышнай. Арганізатары не ў чым сабе не адмаўлялі, ні ў асвятленні, ні ў акцыях і перфомансах, ні ў напоях з закускамі.
Адразу злавіў сябе на тым, што мне ці не ўпершыню спадабаўся беларускі перфоманс, які я ахрысціў "Запараны паэт", але па выглядзе дзіцёнка, немаведама як сюды трапіўшага было відаць, што перфоманс некаторых шакуе ))):


( Ў ПАРТРЭТЫ --> )